W najnowszym wydaniu Pegaza Lubuskiego 2(105) redakcja – Agnieszka Kopaczyńska Moskaluk i Beata Igielska – świadomie igra z konwencją. Temat przewodni „śmiesznostki” staje się pretekstem do pokazania, jak twórcy regionu potrafią operować humorem: od subtelnej ironii, przez groteskę, aż po pełne ciepła, lokalne anegdoty.

To kolejny numer wpisujący się w konsekwentną linię Pegaza: tematy przewodnie, które otwierają przestrzeń dla wielogłosowego, różnorodnego literackiego dialogu.

W poezji dominuje ironia codzienności – autorzy bawią się językiem, skracają dystans, ale nie popadają w farsę. Pojawia się też charakterystyczny dla Pegaza ton „śmiechu przez łzę”, w którym humor oswaja trudniejsze tematy.

Proza – miniatury i krótkie formy – podporządkowana jest tematowi przewodniemu. Dzięki różnorodności stylów humor raz jest subtelny, raz bardziej ekspresyjny, zawsze jednak literacki.

Felietony tradycyjnie wychodzą poza zabawę formą: lekki ton łączy się tu z refleksją, a humor staje się narzędziem komentowania współczesności. To humor literacki, nie kabaretowy.

Pegaz utrzymuje wysoki poziom edytorski: minimalistyczna typografia, przejrzystość i elegancja idą w parze ze swobodą. Numer zdobią fotografie Waldemara Gwizdały, dodając całości wizualnej lekkości.

Redakcja udowadnia, że „śmiesznostki” mogą być tematem przewodnim, który nie spłyca treści, lecz wydobywa różnorodność stylów i osobowości autorów.

Polecamy lekturę najnowszego numeru.